روان و نه خورشيد تابان ، هيچ كدام نبودند بر روى آب بود ، بدون آنكه به كسى از خلق خود هراسناك باشد ، خود را تمجيد مىكرد ، و تقديس مىنمود ، چنان كه خواسته بود ، باشد ، شد ! سپس شروع به آفرينش مخلوقات كرد ، پس ميانه‌ها و فاصله‌هاى درياها را به وجود آورد و از آنها همچون دودى برخاست همانند بزرگترين مخلوق خدا ، از آنها آسمان بسته را آفريد سپس زمين را از محل كعبه كه وسط زمين است شكافت ، تا درياها را پوشاند . سپس از اساس آن ( آسمان ) را گشود ، و هفت آسمان قرار داد با اينكه در قبل يكى بود آنگاه به آسمان - در حالى كه دودى بود - از اين آبى كه از آن درياها ايجاد كرده بود ، استوار ساخت ، و هفت طبقهء آسمان را به وسيلهء كلمه‌اى كه جز او كسى نمىداند آفريد و در هر آسمانى ساكنانى از فرشتگان ، آنها را ساكت و بدور از گناه ( معصوم ) از نور درياهاى خوشگوار ، يعنى همان درياى خروشان آفريد ! و خوراك آنها را تسبيح ، تهليل و تقديس قرار داد . پس چون فرمانش صادر و آفرينش انجام شد ، بر مُلك خويش استوار گرديد پس ستود چنان كه او زيبندهء ستايش است . سپس مُلك خود را به اندازه مقدّر كرد ، پس در هر آسمان شهابيهايى قرار داد ، ستارگانى آويخته همانند آويختن قنديلها در مسجدها به شمارى كه اندازهء آنها را جز خداى تبارك و تعالى نمىداند ، نسبت ستارگان آسمان همچون بزرگترين شهر در زمين است ! سپس خورشيد و ماه را آفريد و آنها را دو جرم نورانى قرار داد كه